Bukiet ślubny, jego kolorystyka, kształt, a przede wszystkim materiały, kwiaty  w nim wykorzystane odzwierciedlają obecnie głównie gust i poczucie estetyki panny młodej.

Zatraciliśmy całkowicie umiejętność czytania symboliki kwiatów, subtelnego porozumiewania się bez zbędnych słów, porozumiewania, które dawało pole metaforom, tajemniczości,  subtelnym aluzjom i sugestiom.
I chociaż kwiat nadal przemawia do nas  swoim pięknem, zapachem, wdziękiem, to jego zrozumienie jest bardziej intuicyjne niż wynikające z przyjętego, tak niegdyś popularnego, kanonu symboli i skojarzeń.

Historia symboliki kwiatów jest równie długa jak historia ludzkości. Od zarania dziejów róża to skryta tajemnica a lilia to  niewinność. Jednak prawdziwy rozwój kwiatowej symboliki przypada na okres średniowiecza.

Poprzez dobór kwiatu, jego koloru, kompozycję bukietu, a nawet sposób wręczania można było przekazać w sposób subtelny i delikatny pełną gamę uczuć.

W następnych wiekach starano się wykorzystać te sztukę przy  komponowaniu bukietów ślubnych, często wzbogacając ją  lokalnymi akcentami, wierzeniami i tradycjami.

Niektóre z nich przetrwały do dnia dzisiejszego, inne zostały całkowicie zapomniane.

Nikt już nie dodaje do ślubnego bukietu zbóż i ziół aby zapewnić młodej parze dostatek i pomyślność, jednak wszyscy intuicyjnie  unikamy chryzantem, żonkili czy irysów.

Nadal jak przed laty chętnie sięgamy po róże, symbol miłości, fiołki ( miłość i tęsknota), storczyki ( symbol zmysłowości) czy  tulipany.

Współczesna symbolika kwiatów jest o wiele prostsza.

Nie bazuje na utartym kanonie lecz opiera się na intuicji i percepcji natury.

Pozwala w sposób zdecydowanie łatwiejszy i bardziej wiarygodny  odczytać osobowość i nastrój panny młodej, gdyż oparta jest nie na umownych konwencjonalnych symbolach lecz na osobistych wyborach i upodobaniach.

Zmiany kulturowe, globalizacja wprowadzają nowe znaczenia kwiatowych symboli, których przestrzeganie jest na szczęście, a może niestety całkowicie niezobowiązujące.