Od niepamiętnych czasów ceremonie ślubne odbywają się według utartej tradycji, pewnego schematu głęboko zakorzenionego w naszej świadomości.
I chociaż otoczenie wokół nas zmienia się dynamicznie, ta sfera życia wydaje się być w dużej mierze odporna na nowinki, jakie niesie ze sobą moda, czy zmiany obyczajowe.

Wiele elementów ceremonii ślubnej nabrało wręcz symbolicznego znaczenia, często graniczącego z przesądem. Rezygnacja z nich uczyniłaby ceremonię ślubną niepełną, zubożyłaby o przeżycia estetyczne i emocjonalne. Welon, obrączka, biała suknia – trudno bez tych akcesoriów wyobrazić sobie ceremonię ślubną.

Każdy element ubioru, zachowania ma swoją konotację w tradycji i uzasadnienie w symbolice religijnej i świeckiej. Podobnie jest z bukietem ślubnym. Kwiaty od niepamiętnych czasów były uosobieniem piękna, elegancji, delikatności. W zależności od koloru, nuty zapachowej, lub kompozycji wyrażały zmysłowość lub niewinność. Wręczanie kwiatów jest symbolem hołdu złożonego wyjątkowej osobie.

Stąd, w wielu regionach i środowiskach, to narzeczony ofiarowuje pannie młodej bukiet ślubny jako wyraz hołdu i uczucia. Nie bez znaczenia jest również kolorystyka bukietu – utrzymany w jasnej tonacji ma symbolizować słodycz, łagodność, niewinność panny młodej. Podobną wymowę ma dobór kwiatów, chociaż w tym przypadku rozwój sztuki ogrodniczej zdecydowanie wyprzedza rozwój symboliki.

Sięgamy już nie tylko po skromne margaretki czy drapieżne orchidee, ale po zupełnie nowe, egzotyczne odmiany roślin i kwiatów. Coraz częściej kompozycje kwiatowe uzupełniane są dodatkami w postaci ozdób lub biżuterii wykonanych z naturalnych lub sztucznych surowców.

Tradycyjna wiązanka coraz częściej ewoluuje w kierunku efektownych stroików podkreślających kształt i charakter sukni ślubnej.

Ich fantastyczne kształty daleko odbiegają od naszego tradycyjnego wyobrażenia o ślubnym bukiecie, jednak równie skutecznie pozwalają pannie młodej na opanowanie drżących z emocji dłoni, podkreślają jej urodę i niezwykłą atmosferę ceremonii ślubnej.